
Sait mei Schatz
Des bissle Haushalt machsch du heit alloi,
sait mei Schatz.
Nau bleibsch au heit mal meah bei mir dahoi,
sait mei Schatz.
Wenn i des net so dua, nau g’hear i heit dr Katz,
drum mach i des, fer mei’n Schatz.
Die Fenschter send ja wieder voller Dreck,
sait mei Schatz,
und d’Schpennaweba send ja non et weg,
sait mei Schatz.
Bevoar i wieder diskutier, g’hear i dr Katz,
drum mach i’s oifach, fer mein Schatz.
Sia sait, des g’heaert so, des hält mi fit,
dau ka i bettla, des schtört mein Schätzle it.
Am Morga aufschtau, sei doch wunderschea,
sait mei Schatz,
des Frühschtück macha, und vielleicht no meah,
sait mei Schatz.
Und wenn i oimaul widerschprich, g’hear i dr Katz,
drum mach i alles, fern mei’n Schatz.
Sia sait, des g’heaert so, des hält mi fit,
dau ka i bettla, des schtört mein Schätzle it.
Du bisch fer mi dau, merk dir des frei g’nau,
sait mei Schatz,
a jedes Mannsbild braucht a so a Frau,
sait mei Schatz.
Will i mal ebbes anders, g’hear i glei dr Katz,
drum bi i willig, fer mein Schatz.
A Ma braucht Arbad, nau sei alles guat,
sait mei Schatz,
wenn des net doa willsch, net guat doa duat,
sait mei Schatz,
doch oimaul kommt der Daa, dau g’hearet sia dr Katz,
ja nau suach i an andra Schatz.
© Luis Walter
Schwäbischer Dialekt
Bild: Pixabay
Facebookprofil: https://www.facebook.com/skrumbacher.unddrumrum
Websites: https://www.luis-walter-skrumbacher.de/
und https://www.luis-walter-gedichte.com/
Seine bisher erschienenen Bücher: https://www.bod.de/buchshop/catalogsearch/result/?q=Luis+Walter

Mei‘ alt Portemonnaie
Mit einem Wohlgefühl lag ich
auf unserem alten Chaiselongue.
Ein Duft aus der Erinnerung,
der mich so gar net störte.
Urplötzlich meine Nase
ganz wunderbar betörte.
Kurz überlegt, ja haben dann
die Quetsche schon Saison.
Zackig bin ich in die Küch‘,
seh meine Oma stehn am Herd,
rührt in dem große Dibbe rum.
Ach, sagt se,
mir ist schon ganz blümerant.
Rühr nun schon seit Stunden,
dass mir des Ladwerge is bloß net angebrannt.
Glaubst gar net, was ich heut schon hat
für Fisimatenten,
als ich die Quetsche
kaufe wollt
beim Bauer Bente.
Überkam mich gleich ein Schauer ganz flott –
Oh je, mei alt Portemonnaie war fort!
Gleich drehte ich mich um
und lief uff die Gass‘.
Zum Glück lag’s noch da,
mitte uff ’em Trotuar.
Da war ich aber froh,
wie der Mops im Paletot.
Jetzt komm zu mir, mein Kind,
un ess a Brot, setz dich hin,
weil ich mit dem
Quetschelatwerge
nun endlich fertig bin.
© Astrid Nöll
- in hessischer Mundart -
Bilder: Pixabay
Facebookprofil: https://www.facebook.com/astrid.noll
Sie ist auch im Buch „365 Tage Frieden“ zu finden, das es hier gibt:
https://www.kulturkaufhaus.de/de/detail/ISBN-9783930758951/Heins-R%C3%BCdiger/365-Tage-Frieden
Facebookseite „Poesie der Seelenfedern“: https://www.facebook.com/profile.php?id=61579793533309&mibextid=wwXIfr&rdid=WUk10I32GHMusWWJ#
Ihr Buch „Seelenfedern“ gibt es hier: https://shop.tredition.com/search/U2VlbGVuZmVkZXJuIA

Des Weihnachtsfescht an sich
Scho bald sieht ma heit in de Schtädt
dass d’Weihnachtszeit bald kommt.
es isch no Herbscht und d’Sonna scheint
sieht ma scho d’Niklaus prompt.
Leabkuacha geits’s und Glühwei scho
was em Regal so schtad,
dass ma bis na auf Weihnächta
scho gar koin Gluscht meah hat.
Des Fescht an sich, ganz kommerziell
dia größscht Bedeutung fend’t,
dia Wirtschaft macht au ihra G’schäft,
am moischta dau dra g’wennt.
Grad wia des oft ausg’schlachtad wett
isch’s Fescht a Neabasach,
dau wed nau kauft, dau wed nau g’schenkt,
und hierher liegt’s brach.
Und doch hat’s no an b’sondra Flair
wenn’s dussa hoimle schneit,
wenn Wald und Flur schea weiß bedeckt
isch’s scho a scheana Zeit.
Vom Duura raa a Musik schpielt,
so en dr Heil’ga Nacht,
a Kinderchoar a Liadle sengt,
a jedes Herz dau lacht.
Dr Chrischtbaum dau am Rathaus schtadt
mit Kugla wunderschea,
wenn dann au no manch Kerzle brennt
dau koin Kommerz muass gea.
A jeder griaßt, weil Weihnacht isch,
und isch gar voller Fraid,
ma dau au mal ganz schnell vergisst
was oin druckt fer a Leid.
Wia all’z em Leaba, au des Fescht
zwoi Seita an sich hat,
dr oi frait sich über sei G’schäft
und net em Minus schtadt.
Da andra g’freit ganz oifach all’z,
b’sinnt sich an Kinderzeit,
so ich letzscht Endes halt a mal
a Weihnacht wia’s oin Fraid.
© Luis Walter
Schwäbischer Dialekt
Bild: Pixabay
Facebookprofil: https://www.facebook.com/skrumbacher.unddrumrum
Websites: https://www.luis-walter-skrumbacher.de/
und https://www.luis-walter-gedichte.com/
Seine bisher erschienenen Bücher: https://www.bod.de/buchshop/catalogsearch/result/?q=Luis+Walter

„WATT“
Ich möchte Euch gerne etwas über ein Wort erzählen,
das hier am schönen Niederrhein oft gebraucht und sehr beliebt ist.
Es das kleine Wörtchen „WATT“.
WATT is platt!!!
Z.B. WATT jibt et Neues? WATT hasse jesacht? WATT tus de heut usw.
Also „WATT“ is en jans wischtisch Wort.
Aus „WATT“ kann man nämlich „WATT“ machen.
Ich erklär Euch dat mal.
Wenn ein Mann heiraten will, dann muss er sich WATT söke,
nämlich e Mädchen, datt WATT hat un datt WATT kann,
un auch WATT vorstellt.
Et muss auch – wenn et geht – WATT mitbringen
un vor allen Dingen auch WATT in die Blus haben.
Un wenn er so WATT jefonge hätt, dann hätt er bestimmt WATT!
WATT für ett Herz, WATT für et Jemüt,
WATT für ze fummelen un WATT für et janze Leben.
Dann fragt er sie WATT un wenn sie ja sagt, wird Hochziiet jefiert!
Die darf natürlich auch WATT kosten, dat man sieht,
dat auch WATT da is un dat man WATT hat.
Denn wer WATT hat un wo WATT ist,
da kömmt jewöhnlich noch WATT dazu.
Dann kütt die Hochzeitsnäät. Er sagt: „Ich zieh mich schon aus und leg mich WATT.“
„Is jut“, sagt sie, „ich geh in et Bad un beeil mich WATT.“
Sie kömmt in et Schlafzimmer un hört, da schnarcht doch WATT.
Da ruft sie laut: „He Schatz, da war doch WATT! Schatz et jeht weiter, nun leise WATT.“
Ja, ja, sonn Hochzeitsnäät, dat is schon WATT!
Dann jeht et auf Hochzeitsreise – dat kostet WATT.
Aber man sieht auch WATT un erlebt auch WATT,
un man kann WATT kaufen – un WATT mit nach Hause bringen,
dat die anderen WATT zu kucken haben.
Un inne Wohnung, da sind Lampen un inne Lampen sind Birnen
un die haben dann 40, 60 oder auch 100 WATT.
Die beleuchten dann die Flaschen, wo WATT drin is, damit wir hier WATT fiere künne.
Ne, WATT en Freud!!!
Un nach der Hochzeitsreise, da tut man WATT.
Man schafft WATT, man lebt WATT
un man kümmert sich WATT um sing Frau
un auf einmal erwartet man WATT!
Die Familie, die Nachbarschaft un WATT et sonst noch jibt
haben natürlich schon lang WATT jemerkt.
Die sagen schon lang: „Ich mein, da tut sich WATT,
da hat WATT jeklappt.
Ich glöv, die kriegen WATT! Un dann, dann haben se WATT!“
Wenn dann dat Kind im Bettchen schreit, dann fehlt ihm WATT.
Dann macht die Mutter die Blus auf un jibt em WATT.
Un wenn et dann noch weiter schreit,
dann kann et auch sein, dat es bloß WATT jemaat hat.
Seht Ihr, so lernen die Kinder von Vater un Mutter WATT WATT is.
Ja, un dann tut man weiter WATT arbeiten, WATT anschaffen
un auch WATT sparen un WATT auf de hohe Kante legen,
damit man als Rentner auch noch WATT hat
un uns alle Sassen op de Sippung einladen kann.
WATT soll ich noch alles über WATT erzählen?
Wisst Ihr WATT?
Wir feiern noch WATT!
Wir trinken noch WATT! Prost!
© Dieter Kauertz
Rheinischer Dialekt
Bilder: Pixabay
Facebookprofil: https://www.facebook.com/profile.php?id=100017123198327

A saubleder Daa
Es geit em Leaba so an Daa,
der rutscht dr glei em Buckl naa,
weil der net sei ka wia en ma,
saubleder er au net sei ka.
Dau schtasch en dr Friah eascht mal auf,
hausch eascht mal auf da Wecker drauf,
nau leited scho des Telefo,
wer will denn was am morga scho.
Nau sait oiner, es sei verreckt,
er hätt an mein’m Auto a geckt,
des hätt en dr Diir jetzt a Dull,
es wär jetzt all’z andre als cool.
I ziag mir nau schnell ebbe a
daumit i dean Schada seah ka,
und wia i dau dussa so schtand
han i koin Schlüssl en dr Hand.
Mir machad des alles perfekt,
han nau au sei Karte eig’schteckt,
dr Schada, m aka eahn so lau,
muass halt en d’Werkschtatt nau gau.
Viel schlemmer, i komm nemme nei,
mei Diir, dia isch g’raschtad ein,
dau griasch ganz schloddrige Knia,
und des au scho glei en dr Friah.
Nau han i eascht maul überlegt,
han i net au oin mal verschteckt,
weil mir des ja scho mal passiert,
han mei Hiira mal fokusiert.
Em Garta, ja dau müsst er sei,
dau han es oin g’legt doch wo nei,
und wia i all’z umgrutschtlad han,
nau isch er ganz unda en ra Wann.
Und wia i nau komma bi nei,
nau hann i mi g’schläfad eascht ei,
ruaf nau glei mei Werkschatt a
wia i denn vorbei komma ka.
Acht Wucha, dr’voar gad dau nix,
i fraug eahn nau, ob des a Witz,
der sait nau, noi, noi, alles voll,
ja was fer an Daa, der isch toll.
© Luis Walter 10.02.2026
Schwäbischer Dialekt
Bild: Pixabay
Facebookprofil: https://www.facebook.com/skrumbacher.unddrumrum
Websites: https://www.luis-walter-skrumbacher.de/
und https://www.luis-walter-gedichte.com/
Seine bisher erschienenen Bücher: https://www.bod.de/buchshop/catalogsearch/result/?q=Luis+Walter

Es esch so schen, min Land
Es esch so schen, min Land,
wann d’Blemmle bleije,
un d’Veijele pfiffe.
Es esch so schen, min Land,
ob es raïjt, ob es schneijt, oder wattert,
ob d’Sonne lieslich schint,
oder ebs em Himmel graü wintert,
ob d’Sonne fecht brandt,
oder ob e kalter Wind blosst.
Es esch schen, min Land,
nochem schwarze Himmel
gebt es emmer e Rajeboje,
min Land am Geberri oder am Rhinstrandt
hät scheni, himmlichi Farve,
von denne esch met Freid traïme.
Kumm miner Kamerad, loss dinner Hass t’Heime,
mer gehn bummle en Strossburi,
do han’se so gueti Sache,
de dinn Hartz lowandisch mache.
Es esch so schen, min Land,
© Iris Gutfried
Dialekt aus dem Elsass
Bild: Pixabay
Website: www.jardindespoetes.fr
Facebookprofil: https://www.facebook.com/iris.gutfried

Auf dr Bundesschtrauß
I fahr grad auf ra Bundesschtrauß,
dau denk i, mi kratzt grad au Laus,
dau fährt grad oiner voar mir her,
ja der blockiert ganz da Verkehr.
Es wärad ja Hundert dau erlaubt,
ob der sich des net fahra traut?
Mit sechzig kriacht er so dau na,
wo ma au net überhola ka.
Ganz links fährt er au no so dau rom,
kommt über da Schtroifa au no nom,
wo oiner nau au ganz prompt
schea langsam au entgega kommt.
Der voar mir merkt des au glei
dass er viel zweit links deana sei,
reißt ’s Auto ganz schnell rechts rom,
und geit nau glei Gas omadomm.
Mit achtzig fährt er nau au glei
en dia nächscht Ortschaft dau nei,
wo i dau nau aabremsa dua,
halt zum Vordara Abschtand dr’zua.
Und dußa nau, auf grader Schtreck,
dau denk i mir nau, i verreck,
der glatt wieder langsamer wedd,
zum überhola aber scho d’schpät.
So fahr i weiter hinterher,
entgega kommt all a Verkehr,
na ja, i han ja a wenga Zeit,
bloß schnell doa wär grad net g’scheit.
Doch dann komm i an eahm vorbei,
a älterer Herr des dau sei,
dahoi bi i ja nau au scho glei,
und fahr en mei Diafgarascha nei.
© Luis Walter / 02.02.2026
Schwäbischer Dialekt
Bild: Montage aus Pixabay-Bildern
Facebookprofil: https://www.facebook.com/skrumbacher.unddrumrum
Websites: https://www.luis-walter-skrumbacher.de/
und https://www.luis-walter-gedichte.com/
Seine bisher erschienenen Bücher: https://www.bod.de/buchshop/catalogsearch/result/?q=Luis+Walter

Wenn heit dr Herrgott gnädig wär
Wenn heit dr Herrgott gnädig wär,
nau nimmt er jedem sei Gewehr,
nau nimmt er jedem, der z’viel Geld
und vertoilt’s gerecht auf dieser Welt.
Doch weil des halt so net passiert,
drom häuft’s oiner a ungeniert,
er nimmt’s sogar de Arme weg,
daumit se hand da fetta Schpeck.
Dia Reiche send dau unter sich,
duat oiner em andra koin Schtich,
toilt alles ondranander schea auf,
auf da Kloina pfeifft ma schea drauf.
Dr Herrgott, der hätt doch a Macht,
dass der dau dr’gega nix macht?
A Sintflut wär dau scho meah recht
dr’mit sich dr Kloi au mal rächt.
I han ja nix gega dia Leit,
wenn oiner a Geld hat wia g’scheit,
wenn der bloß Guates dr’mit dät,
nau wär bei uns all no nix d’schpät.
Es nimmt am End koiner ebbes mit,
duat oiner mal da allerletscht Tritt,
wenn all des ganze Geld vertoilt,
i denk, dau wär dia Welt bald g’hoilt
© Luis Walter
Schwäbischer Dialekt
Bilder: Pixabay
Facebookprofil: https://www.facebook.com/skrumbacher.unddrumrum
Websites: https://www.luis-walter-skrumbacher.de/
und https://www.luis-walter-gedichte.com/
Seine bisher erschienenen Bücher: https://www.bod.de/buchshop/catalogsearch/result/?q=Luis+Walter

Guten Morgen
„Moin moin“, sagt man in Norddeutschland,
als Ruhri fand ich das sehr charmant.
„Moin moin“ ich vor langer Zeit überall hörte,
als ich meinen Mann kennenlernte in Eckernförde.
Im Ruhrgebiet klingt unser Platt recht platt,
zum Beispiel: „Wat für‘n Wedder widder wat!“
Das bedeutet „guten Morgen“
und „mach dir heute keine Sorgen“.
Jetzt wohnen wir am Niederrhein,
da sagt man sich ganz lieb und fein
„einen schönen guten Morgen“
und „kannst du mir zwei Eier borgen?“
Das heißt, man kennt sich gut in Schermbeck,
begrüßt sich auch an jedem Fleck.
Ich liebe es, wenn mich die Menschen grüßen,
ob Alt, ob Jung, auch die kleinen Süßen
sagen freundlich „guten Morgen“
frisch von der Leber und nicht verborgen.
„Moin moin“ sagt man morgens, mittags und am Abend,
immer ein Lächeln auf den Lippen wagend.
Lasst uns die Woche so beginnen
mit Freundlichkeit und allen Sinnen.
© Helga Wessel
Bilder: Pixabay
Facebookprofil: https://www.facebook.com/profile.php?id=100016384771435
Ihre Bücher auf einen Blick: https://www.epubli.com/autoren/helga-wessel-14502
„Gedanken in Gedichtform exklusiv“, ihre Bände mit Gedichtezauber-Designs gibt es hier: https://www.epubli.com/?s=Helga+Wessel+Gedanken+in+Gedichtform+exklusiv
Ihr YouTube-Kanal: https://www.youtube.com/@Helgasarbeit
